Kiedy Richard przyjeżdża do domu swojej córki, aby uczcić swoje 80. urodziny, ona otwiera drzwi z płaczem i wypycha go. Richard patrzy przez okna i zaczyna podejrzewać, że coś jest nie tak.
Kierując, Richard nerwowo stukał palcami w kierownicę. Po pogrzebie swojej żony, który odbył się cztery lata temu, Deidre nigdy nie przyjeżdżała na Święto Dziękczynienia. Teraz rozmowy odbywały się tylko raz w tygodniu.
Deidre pojawiła się w drzwiach, a Richard otworzył ramiona. Wykrzyknął: „Niespodzianka!”
„Tato? Dlaczego tu jesteś?” zapytała, a łzy spływały jej po policzkach.
„Przyjechałem, żeby świętować moje urodziny z tobą… dzisiaj kończę 80 lat!” odpowiedział Richard, ale radość w jego głosie szybko zniknęła. „Co się dzieje, skarbie? Dlaczego płaczesz?”
„Nic, wszystko w porządku,” odpowiedziała Deidre szybko, ocierając łzy wymuszonym uśmiechem. „Nie spodziewałam się ciebie, a to nie jest najlepszy moment. Przepraszam, tato, ale muszę skupić się na mojej pracy. Słuchaj, zadzwonię do ciebie. Zjemy kolację później, dobrze? Przepraszam.”
Gdy Deidre zamknęła drzwi, Richard pozostał zdezorientowany i z złamanym sercem. Coś poważnego się działo. Czy Deidre miała jakieś kłopoty?
Oddalił się od głównego wejścia, ale pozostał w pobliżu. Okrążając kwitnące krzewy, które ograniczały ścieżkę, zbliżył się do okien i zajrzał do środka.
Deidre przebywała w salonie z dwoma postawnymi mężczyznami.
„Kto to był?” zapytał jeden z nich chrapliwym tonem.
„Nikt,” odpowiedziała Deidre, drżąc. „Tylko jakiś chłopak z sąsiedztwa… zadzwonił i potem uciekł.”
„Wracajmy do sedna,” powiedział drugi mężczyzna. „Nie spłacasz swojego długu od sześciu miesięcy, Deidre. Pan Marco zaczyna tracić cierpliwość.”
„Potrzebuję tylko więcej czasu. Interesy na pewno się poprawią tej zimy,” błagała.
„Czas to dokładnie to, czego nie masz, kochanie,” odpowiedział, wyciągając pistolet. „Ci, którzy mają długi u pana Marco, nie żyją długo i kończą jako pokarm dla ryb w jeziorze…” powiedział, celując w nią bronią.
Strach sparaliżował Richarda. Niemniej jednak mężczyzna szybko się obrócił, chowając pistolet w pasie spodni, i z wyrazem obrzydzenia poszedł do tyłu.
„Sprawdź tę śmietnisko i zobacz, czy jest coś wartościowego, co możemy zabrać panu Marco, Danny,” powiedział. „Ona jest bizneswoman, więc musi mieć komputer lub jakieś wyposażenie.”
„Ale potrzebuję tych rzeczy! Nie mogę zarabiać bez sprzętu!” wykrzyknęła.
Mężczyzna trzasnął kolbą broni. „Bla, bla, bla. Wiesz, mogę jeszcze zmienić zdanie. Teraz przestań się niedoceniać.”
Deidre zaczęła płakać na podłodze, podczas gdy mężczyźni, zniszczywszy jej dom, wyszli.
Richard nie mógł zrozumieć, dlaczego interesy Deidre nie szły dobrze. Przynajmniej tak mu mówiła. Teraz jednak Richard czuł, że coś jest nie tak. Deidre potrzebowała jego pomocy.
Gdy wychodzili z domu Deidre, mężczyźni załadowali kilka urządzeń do samochodu.
W końcu wyjechali na ulicę, a Richard ich śledził.
Mężczyźni zatrzymali się przed dwupiętrowym, ceglanym budynkiem w centrum miasta, przypominającym pub. Drzwi nie były zamknięte na klucz, ale były zamknięte. Richard wszedł do budynku bez problemu.
Mężczyźni usiedli przy dużym stole, wokół którego już siedziało kilku innych postawnych mężczyzn. Jeden z nich wstał i podszedł do niego.
„Klub jest zamknięty,” warknął. „Wracaj później.”
Richard powiedział: „Przyszedłem porozmawiać o długu Deidre.”
„A?” Mężczyzna siedzący na czołowej pozycji wstał i spojrzał na Richarda długim spojrzeniem. Oprócz dużej blizny nad lewym okiem wyglądał jak dżentelmen. Pan Marco, pomyślał Richard.
„Ile jej jesteście winni?” zapytał Richard.
Pan Marco uśmiechnął się. „Dobry samarytanin, co? Deidre pożyczyła 80 000 dolarów na firmę. Powinna spłacać to z miesięcznych zysków, ale nic nie zrobiła.”
„Mam około 20 000 dolarów oszczędności.” Richard ciężko oddychał, zdziwiony, że Deidre pożyczyła tak dużą kwotę.
„To nawet nie zbliża się do tego, co nam jest winna.” Pan Marco westchnął. „Ale możesz zrobić coś, aby wypełnić lukę.”
Chociaż Richardowi nie podobało się, jak to brzmiało, wiedział, że musi zrobić wszystko, co w jego mocy, aby chronić swoją córkę przed kłopotami, w które się wpakowała.
Zapytał: „Co chcesz, żebym zrobił?”
Pan Marco, uśmiechając się, zaprosił Richarda do stołu.
„Ja i mój partner niedawno otworzyliśmy mały biznes importujący samochody z Kanady, ale mamy problemy z dostarczeniem towaru przez odprawę celną, ponieważ niektóre dokumenty są opóźnione. Przechodzenie przez granicę z jednym z naszych samochodów nie będzie problemem dla takiego kochającego dziadka jak ty.”
Richard musiał skinąć głową w znaku zgody. Tego samego wieczoru zatrzymał się w pobliżu patrolu, aby skorzystać z toalety na stacji benzynowej w pobliżu miasteczka granicznego.
Owczarek niemiecki na tylnym siedzeniu policyjnego radiowozu zaczął szczekać i uderzać łapą w szybę. Powiedział: „O mój Boże!”
Psy policyjne nie powinny szczekać na obcych, chyba że… O cholera.
Pies wpadł w szał, gdy Richard szybko wrócił do swojego Valianta i zaczął cofać.
Dwaj policjanci, którzy szybko wyszli ze sklepu na stacji benzynowej, kazali mu się zatrzymać. Richard schował GPS do kieszeni, aby nie słyszeć już irytujących wskazówek głosowych.
Przedzierał się przez strumień samochodów, popychając Valianta do maksimum, zostawiając za sobą ślad wściekłych kierowców, którzy ledwo uniknęli wypadków. Syreny wyły za nim.
Wkrótce Richard zauważył małą, nieutwardzoną drogę, która ginęła w dżungli bez żadnych znaków. Skręcił gwałtownie i zniknął wśród drzew, zostawiając główną drogę za sobą. Richard kontynuował jazdę, mimo trudności w poruszaniu się po błotnistych ścieżkach.
Skręcił w wąską drogę w dół. Potem zauważył małe wzniesienie i natychmiast tego pożałował.
Teraz samochód utknął w niewygodnej pozycji, balansując na małym wzniesieniu nad dużą rzeką. Kiedy Richard próbował cofnąć, opony zaczęły się kręcić, próbując oderwać się od drogi.
W rzeczywistości samochód zjeżdżał w kierunku wody.
„Nie!” – Richard mocno pociągnął hamulec ręczny, ale to nie pomogło.
Z głośnym pluskiem samochód uderzył w wodę, a fala ciemnej wody zalała maskę. W desperackiej próbie wydostania się z tonącego pojazdu, Richard pchnął drzwi.
Pod naciskiem wody Richard poczuł, jak drzwi miażdżą mu nogi. Gdy wnętrze zaczęło wypełniać się wodą, Richard wpadł w panikę.
Odepchnąwszy głowę do tyłu, wziął ostatni oddech, a gdy poziom wody powoli wzrastał do jego twarzy, udało mu się wydostać.
Richard przesunął się w stronę szczeliny i zaczął wynurzać się na powierzchnię. Wziął głęboki oddech i zaczął pływać w kierunku brzegu.
Gdy dotarł na brzeg, Richard zdał sobie sprawę, jak blisko był śmierci. Na szczęście wciąż oddychał. Ale teraz musiał coś zrobić z 80 000 dolarów. Richard postanowił złapać stopa do domu.
„Muszę zastawić mój dom” – powiedział pracownikowi banku. „I potrzebuję pieniędzy na moim koncie, szybko.”
Gdy pracownik przygotowywał dokumenty, Richard niecierpliwie czekał. Już miał wyjść, gdy zadzwonił telefon, to była Deidra.
„Jakieś chłopaki z sąsiedztwa przyszli zapytać o ciebie, tato. Co się dzieje?”
„Powiedz im, że zaraz przyjadę. Uzgodniłem, że spłacę twój dług za ciebie. Nie rozumiem, dlaczego nie zwróciłaś się do mnie wcześniej, Deidra, ale teraz nie czas na dyskusje.”
Richard rozłączył się i podpisał dokumenty. Jedynym sposobem, aby pomóc Deidre, było sprzedać dom, w którym przechowywał wspomnienia swojej rodziny, chociaż nie chciał tego robić.
Kilka godzin później przyjechał samochodem, zaparkował przed klubem i udał się w kierunku wejścia.
„Tato, uważaj!” Deidra pobiegła w stronę Richarda, a on się odwrócił.
„Nie zostawię cię samej z tymi bandytami” – powiedział. „Nadal nie rozumiem, jak dowiedziałaś się o tej sprawie i skąd wzięłaś pieniądze na spłatę, ale przynajmniej mogę cię wspierać, dopóki mnie nie uratujesz.”
Widząc determinację w oczach Deidre, Richard zrozumiał, że nie przekona jej, by odeszła. Gdy tylko weszli do klubu, chłopcy poprowadzili ich do stołu.
Richard położył torbę na stole, w środku były pieniądze, które wziął po zamknięciu kredytu hipotecznego na domu.
„To 80 000 dolarów, które Deidre wam jest winna, oraz dodatkowe 15 000 dolarów na pokrycie kosztów waszego samochodu. Wpakowałem się w kłopoty, a samochód wpadł do rzeki.”
Pan Marco uderzył dłonią w stół i zrobił grymas złości.
„Myślicie, że dacie mi tylko piętnaście tysięcy dolarów? Kiedy przyszliście tutaj ogłosić, że zatopiliście ładunek wart sto tysięcy dolarów ukryty w tym samochodzie? To nawet nie pokrywa tego, co mi teraz jesteście winni.”
Gangster chwycił torbę i rzucił ją w stronę jednego ze swoich ludzi.
„Wiesz, Deidre, wierzyłem w ciebie, ale czasami w biznesie trzeba wiedzieć, kiedy ciąć straty.”
W jego kurtce pojawił się pistolet, który wyciągnął i wymierzył bezpośrednio w czoło Deidre.
Richard chwycił Deidre i pociągnął ją w dół. „Nie, proszę! To moja wina! Nie karzcie jej!”
„Cóż, masz rację.” Gangster wzruszył ramionami, a w następnej chwili Richard znalazł się przed lufą pistoletu.
Nagle z zewnątrz dobiegły syreny policyjne.
Strzały rozbrzmiały w pomieszczeniu, a pan Marco obrócił się, by uciec w stronę tylnego wyjścia.
Ojciec i córka schowali się pod stołem. W klubie zapanował chaos, a Richard, spotykając przerażone spojrzenie Deidre, zrozumiał, że musi zrobić wszystko, co w jego mocy, by ją uratować.
Zrzucając stół, Richard i Deidre schowali się w rogu. Ukryli się, aż przybyła policja, która ich zabrała. Na szczęście znaleźli pana Marco.
„Czy jest pan pewien, że nie ma problemów z sercem?” W karetce Richard pokręcił głową, aby powiedzieć „nie”.
Gdy zobaczył, że śledczy policji zbliża się do karetki, Richard wziął głęboki oddech.
Śledczy poważnie zapytał: „Proszę pana, co robiłeś dzisiaj z córką w tym klubie?”
Richard opowiedział im o pożyczce Deidre i o tym, jak planowali ją spłacić właśnie dzisiaj w klubie. Miał nadzieję, że nie będzie musiał mówić o samochodzie, który zatonął w rzece.
Śledczy spojrzał na Deidre. „Gdybyśmy nie znaleźli samochodu w rzece, nie przyjechalibyśmy was uratować. Nie powinnaś brać pieniędzy od takich ludzi, młoda damo.”
„Samochód w rzece?” zapytał Richard nerwowo.
„Był zarejestrowany na kuzyna pana Marco, a to właśnie ten szczegół pozwolił nam zlikwidować tę bandę” – powiedział funkcjonariusz.
Richard odetchnął z ulgą. Był bezpieczny.
Gdy on i Deidre składali zeznania, policja pozwoliła im odejść.
„Przykro mi, tato.” Samochód Richarda zatrzymał się przed nimi, a Deidra przeprosiła: „Wciągnęłam cię w ten cały bałagan.”
Łzy wypełniły jej oczy. „Nie wiedziałam, jak ci to powiedzieć. Jak córka może powiedzieć swojemu ojcu, że jest wielką nieudacznicą?”
„Nie jesteś nieudacznicą!” Richard położył ręce na ramionach Deidre. „Może twój projekt biznesowy nie poszedł tak, jak myślałaś, ale próbowałaś, Deidre. Chciałbym, abyś czuła się na tyle swobodnie, aby powiedzieć mi, co naprawdę dzieje się w twoim życiu. Cholera, chciałbym, abyś czuła się na tyle blisko mnie, jak z mamą” – kontynuował. „Nie sądzę, żebyś była ‘w porządku’ przez długi czas.”
Richard przytulił Deidre, gdy zaczęła płakać. „Wszystko będzie dobrze, skarbie” – pocieszał ją. „Wszystko będzie dobrze.”
