Jestem pielęgniarką od sześciu lat. Długie zmiany, bolące nogi, ledwo czas na jedzenie—ale uwielbiam to. To jedyne miejsce, gdzie naprawdę czuję, że mam znaczenie. Nikt nie przejmuje się tym, jak wyglądam, liczy się tylko to, że dobrze wykonuję swoją pracę.
Ale dzisiaj? Dzisiaj przeniosło mnie to do czasów, które wolałabym zapomnieć.
Weszłam do izby przyjęć z moim kartą, ledwie rzucając okiem na nazwisko. „Dobra, zobaczmy, co mamy—” Potem podniosłam wzrok.
Siedział na łóżku, skręcając się z bólu, trzymając się za nadgarstek, ale kiedy mnie zobaczył, jego oczy się powiększyły. Na chwilę pomyślałam, że może mnie nie poznał. Ale potem rzucił szybkie, niezręczne spojrzenie na moją twarz—na mój nos—i wiedziałam.
Szkoła podstawowa, średnia… sprawił, że moje życie było piekłem. „Wielka Becca”, „Tukan Sam”, wszystkie kreatywne sposoby, aby dziewczyna nienawidziła swojego odbicia. Spędziłam lata, marząc, by zniknąć, stać się kimś innym. Ale oto stałam w fartuchu, trzymając jego kartę, a to on potrzebował mnie.
„Becca?” Jego głos był niepewny, prawie nerwowy. „Wow, eh… minęło trochę czasu.”
Utrzymałam neutralny wyraz twarzy. „Co się stało z twoim nadgarstkiem?”
„Kontuzja przy koszykówce,” wymamrotał. „Tylko skręcenie, chyba.”
Kiwnęłam głową, sprawdziłam jego parametry życiowe i wykonałam swoją pracę jak przy każdym innym pacjencie. Ale w środku walczyłam z dawnymi duchami. Wcześniej wyobrażałam sobie taki moment—stawić czoła mojej przeszłości, uzyskać jakąś formę zakończenia. Może nawet jakąś formę sprawiedliwości.
Potem, gdy bandażowałam jego nadgarstek, wydobył się z niego mały, prawie zawstydzony śmiech. „Wygląda na to, że karma jest zabawna, co? Ty zajmujesz się mną po tym wszystkim.”
Spojrzałam mu w oczy. Po raz pierwszy nie był tym pewnym siebie chłopakiem ze szkoły. Tylko kolejnym pacjentem, tylko kolejnym człowiekiem.
